“Ik kon niet rouwen om het verlies van mijn baby, omdat ze nog stampte in mijn buik”

In Noord-Ierland is abortus verboden. Enkel een vrouw wier leven in gevaar is, kan er wettelijk abortus plegen. Dat de strenge wetgeving tot schrijnende situaties leiden kan, bewijst het verhaal van Ashleigh. Ze kreeg na twintig weken te horen dat haar baby de geboorte niet zou overleven.

Het gebeurde op valentijnsdag in 2014. Ashleigh Topley, een dertigjarige vrouw uit het Noord-Ierse Belfast, liet na twintig weken zwangerschap een echografie maken en kreeg vervolgens verschrikkelijk nieuws te horen. Bij haar dochtertje was een ernstige vorm van brozebottenziekte vastgesteld, waardoor haar ledematen en longen niet normaal zouden kunnen groeien. Ze zou de geboorte niet overleven.

Het was een slag in het gezicht van de ouders. Na overleg met haar echtgenoot Geoff (35) besloot Ashleigh een abortus aan te vragen.

“De arts keek me in de ogen en zei ‘Dat gaat niet gebeuren. Abortus is hier illegaal.’”, vertelt Ashleigh aan de Britse krant Mirror. “Ik vroeg hoe het dan verder moest en ze antwoordde ‘Oh, gewoon zoals bij een normale zwangerschap’. Ze deed er heel luchtig over.”

Illegaal

Noord-Ierland is de enige Britse provincie waar abortus niet toegelaten is. In de rest van het Verenigd Koninkrijk kan het wel. Ook in Ierland is abortus illegaal. Ashleigh ging bij meerdere specialisten langs, maar telkens kreeg ze te horen dat ze niet in aanmerking kwam om de zwangerschap vroegtijdig te beëindigen.

Toen ze 24 weken ver was, bereikte ze het punt waarop de meeste vrouwen ook in het Verenigd Koninkrijk geen abortus meer kunnen laten uitvoeren – in België is dat op 12 weken. Omdat Ashleighs baby echter een fatale afwijking had, zou ze onder de uitzonderingsregel vallen en alsnog in aanmerking komen. Ook in België is er zo’n uitzondering: als vaststaat dat het kind dood zal geboren worden bijvoorbeeld, of zal lijden aan een uiterst zware ongeneeslijke kwaal. Maar in Noord-Ierland kon dit dus niet.

Schuldgevoel

“Elke dag hoopte ik bij het opstaan dat mijn water zou breken, zodat we konden beginnen rouwen om ons verlies. Ik voelde me zo schuldig. Het was alsof ik wou dat ze stierf.”

Haar ongeboren kindje stierf uiteindelijk in de 35ste week van de zwangerschap. Op het moment dat Katy geboren werd, klopte haar hart altwee dagen niet meer. “Ik wil niet dat andere vrouwen of gezinnen dit ooit moeten meemaken.”

“De wet in Noord-Ierland is barbaars. Ik kon niet rouwen om mijn meisje, want ik voelde haar gestamp nog in mijn buik.”

Ashleigh worstelde zich door een moeilijk rouwproces en heeft intussen een anderhalf jaar oude, gezonde dochter Robyn. “Als ik de goede hulp van mijn psychiater destijds niet had gekregen, had ik dit misschien niet eens overleefd.”

Bron: MIRROR