Kort voor haar dood schrijft de oude vrouw wie ze werkelijk is. Als de verplegers het vinden, zijn ze sprakeloos.

Elke dag sterven er duizenden mensen in verzorgings- en bejaardentehuizen. Velen van hen wachten ongeduldig op een bezoek of een telefoontje van hun familie. Helaas blijken veel mensen niet in staat om het contact met hun geliefden te onderhouden. Daarom brengen vele ouderen in hun laatste dagen in eenzaamheid door. Ze sterven droevig en zijn vaak verbitterd.

Dat schijnt ook het geval te zijn voor deze oude dame. De verplegers denken dat ze helemaal seniel is en gewoon nog op haar dood wacht. Af en toe geeft ze een giftige commentaar, maar het is duidelijk dat de vrouw niet meer helemaal scherp van geest is. Na haar overlijden vonden de verplegers een briefje in haar lade dat alles zou veranderen. In dit briefje lezen we enkele woorden die ons vervullen met verdriet en woede.

KORTVOORHAAR

“Liefste verplegers en verpleegsters: wat zien jullie als jullie mij aankijken?

Een giftige oude vrouw, die alleen maar klaagt en zaagt.

Met wazige ogen die in het niets staren.

Een oude vrouw die in haar eten prikt en niet reageert wanneer men haar iets vraagt.

Die voortdurend schoenen en handschoenen verliest.

Die oude vrouw van wie jullie denken dat ze niet meer weet wat er rondom haar gebeurt.

Die kleine, opstandige vrouw die soms tegenwerkt, maar zich uiteindelijk altijd laat voederen en baden.

Is het dat wat jullie denken? Is het dat wat jullie zien? Als dat zo is, kijk dan wat beter.

Want wat jullie zien, ben ik niet.

Ik zal jullie vertellen wie ik ben. Ook al zit ik hier, zoals me opgedragen werd, rustig op de bank.

Ik ben een 10-jarig meisje met een moeder en een vader, met broers en zussen, die oneindig veel van elkaar houden.

Ik ben een 16-jariig meisje met paardenstaartjes dat ervan droomt om de ware liefde te vinden.

Ik ben een bruid van 20 en mijn hart slaat op hol want ik zal een belofte doen die mijn hele leven zal standhouden.

Nu ben ik 30 en heb ik zelf kinderen die mij nodig hebben.

Ik heb een veilige en gelukkige thuis.

Ik ben een 40-jarige vrouw. De kinderen worden zo snel groot, maar wat ons bindt, houdt voor altijd stand.

Als ik 50 ben, leven mijn kinderen niet meer in huis, maar met mijn echtgenoot ben ik gelukkig.

Met 60 zitten er terug baby’s op mijn knieën.

Opnieuw zit ik hier omgeven door kinderen en mijn geliefden.

Boven mij pakken zich donkere wolken samen: mijn man is overleden.

Als ik aan de toekomst denk, zie ik alleen maar horror.

Mijn kinderen zijn ervandoor, ze hebben zelf kinderen.

Ik denk aan de voorbije jaren en hoe mooi ze geweest waren.

Ik ben nu een oude vrouw – de natuur is meedogenloos!

De ouderdom is een wrede grap.

Het lichaam vervalt, de kracht en de schoonheid vergaan.

Waar vroeger een hart zat, zit nu een steen.

Maar ondanks alles leeft het meisje nog. Ook in deze ruïnes.

Mijn vermoeide hart wordt nog steeds gevuld met krachtige gevoelens. Ook vandaag nog.

Ik denk aan de gelukkige en de droevige dagen. In mijn hoofd reis ik voortdurend terug naar het verleden.

Ik denk aan al die jaren die zo kort leken.

Die veel te snel voorbijgingen.

En ik aanvaard dat niets voor eeuwig is.

Dus open de ogen en bekijk me goed!

Voor jullie ligt geen gebrekkige en giftige vrouw. IK ben het!”

Deze woorden tonen dat elke mens een eigen verhaal en geschiedenis heeft. En dat we elke persoon van welke ouderdom ook met heel veel respect moeten behandelen. Op een dag zitten we immers zelfs in deze positie.
DEEL deze belangrijke woorden met je vrienden!