Meteen naar de inhoud
Home » De arts brengt een katheter aan bij de stervende 80-jarige – en dan realiseert hij zich de waarheid

De arts brengt een katheter aan bij de stervende 80-jarige – en dan realiseert hij zich de waarheid

  • door

De Italiaan Marco Deplano werkt als een uroloog in een ziekenhuis op Sardinië. Ondanks zijn jonge leeftijd heeft hij als arts veel droevige gebeurtenissen meegemaakt. Helaas worden niet alle patiënten beter.

Op een dag ontmoette hij een patiënt die hij nooit zal vergeten. Hij vertelde wat er gebeurd is op Facebook:

“Vandaag kreeg ik een telefoontje van een collega voor een consult. Het ging over een vrouw met een dodelijke vorm van kanker die heeft geleid tot nierfalen. Ze had een stoma. Ze wilde graag een consult, dus ging ik bij haar langs.

“Goedemorgen”, zei ik toen ik in de kamer binnenkwamen
“Goedemorgen”, zei een vrouw die tussen 70 en 80 jaar oud was, met koper gekleurd haar en perfect gelakte nagels.

Ik las haar dossier, onderzocht haar en deed een echo.

Jammer genoeg, functioneerden haar nieren niet goed meer. Ze konden de urine niet goed meer wegwerken en helaas moesten we een katheter inbrengen.

“Neem me niet kwalijk, maar dat betekent dat ik met twee zakken op mijn lichaam moet lopen?”

“Ja, helaas”.

We zaten stil bij elkaar. Het voelde als een eeuwigheid. Maar toen keek ze me aan en glimlachte ze voordat ze me vroeg:

“Hoe heet u?”

“Deplano”.

“Nee, ik bedoel uw voornaam.”

“Marco.”

“Marco is een mooie naam. Heeft u een paar minuten tijd voor mij?”

“Natuurlijk”, antwoordde ik met een vragende blik.

“Ik ben al dood. Begrijp je wat ik bedoel?”

“Nee, sorry”, antwoordde ik met een verwarde stem.

“Ik stierf 15 jaar geleden, toen mijn zoon een hartaanval kreeg en stierf op 33 jarige leeftijd. Ik stierf ook die dag.”

“Dat spijt me.”

–”Ik stierf met hem die dag”, zei de vrouw, en ging verder: “Tien jaar geleden, kreeg ik kanker. Maar nu wil ik niet meer vechten. Mijn kinderen en kleinkinderen maken het goed. Ik wil mijn zoon weer zien”, zei ze voordat ze zweeg.

“Wat betekent een paar extra dagen met deze zakken, de pijn? Ik wil mijn waardigheid te behouden”, zei de vrouw voordat ze vroeg:

“Wat gebeurt er als ik weiger om de behandeling te krijgen? Ik ben moe. Ik ben bereid om God te ontmoeten. Vertel me de waarheid, zal ik lijden?”

“Nee, dat niet. Maar twee zakken zijn…”

“Marco, ik wil niet. Het gaat over mijn leven en ik heb besloten. Als u iets wilt doen, voel je vrij om al deze buizen te verwijderen, zodat ik naar huis kan gaan en ijs kan eten ijs met mijn kleinzoon.”

Ik was verbaasd over wat ze zei. Op dat moment vergat ik mijn uitputting, woede en frustratie. Ik voelde me helemaal naakt. Ik vergat alle jaren studie, alle boeken die ik gelezen had en alle feiten. Ik voelde me volledig gestript en ontwapend in het aangezicht van de dood.

Ik draaide me om en deed alsof ik iets in het medisch dossier ging schrijven, zodat de verpleegkundige de tranen in mijn ogen niet zou zien. Ik was zo geraakt, en degenen die mij kennen weten dat dat niet zo vaak gebeurt.

“Marco raakte het u?”

“Ja, een beetje. Sorry.”

Pixabay

Pixabay

“–Nee, het is oké. Het doet me goed. Kunt u doe me een plezier doen. Als mijn kinderen contact met u zullen opnemen om tegen u te schreeuwen zeg dan dat ik u vroeg om te stoppen. Zeg hen dat ik in orde ben. Oké?”

“Ja, dat doe ik”, antwoordde ik met een trillende stem.

“Marco, mag ik u nog een ding vragen?”.

“Uiteraard.”

“U bent speciaal. Geef me een kus, zoals u zou doen als u mijn zoon was. Is dat goed?”

“Uiteraard.”

“Ik zal voor u bidden. En voor mijn zoon. Ik hoop dat we elkaar weer ontmoeten,” eindigde de vrouw.

“Heel erg bedankt.”

Op dat moment was ze de mooiste vrouw ter wereld. Ze was er zo zeker van, ze was moeder en een grootmoeder tegelijk. Ze straalde van echte liefde.

Haar woorden leren ons iets belangrijks over het leven. De dood is het einde van het leven. Er is geen reden om bang, verdrietig of bezorgd te zijn.

Er zijn dingen die je niet kunt leren, ondanks vele jaren van studie. Ik voelde me zo ontzettend klein en naakt op dat moment.

Lijden is een onderdeel van de liefde. Soms kan het mensen beter samenbrengen dan de liefde zelf.

Soms is een enkel vriendelijk woord beter dan de modernste geneeskunde in de wereld.

Wat je ook doet in het leven, herinner je wat belangrijk is, en dat we niet teveel tijd besteden aan dingen die er uiteindelijk niet toe doen. ”

Wij vinden Marco’s woorden heel mooi. Bent je het met ons eens? Deel dit artikel dan op Facebook!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.