Meteen naar de inhoud
Home » Ik denk steeds meer na over hoe ik met mijn collega’s iemand op mijn werk behandel. Ze is 59 jaar oud en weduwe.

Ik denk steeds meer na over hoe ik met mijn collega’s iemand op mijn werk behandel. Ze is 59 jaar oud en weduwe.

  • door

Ik denk steeds meer na over hoe ik met mijn collega’s iemand op mijn werk behandel. Het doet me in ieder goed om hierover anoniem te kunnen vertellen op deze site. Op mijn werk hebben we een koffievrouw, ze is 59 jaar oud en weduwe. Ze kan alleen nog maar part-time werken want haar rug begeeft het en ik vind het dan leuk om daar grapjes over te maken.

NULL

Zo heb ik een keer een stok op haar rug getaped om deze recht te houden. Omdat ze half doof is kan ze ons niet horen lachen en schelden, maar je ziet in haar ogen dat ze donders goed weet wat er aan de hand is. Soms moet ze ook huilen. Op mijn werk moet ik dan gewoon lachen maar s’avonds in bed denk ik wel eens aan haar. Zij denkt vast dat we satan zijn, ze is volgens mij ook jehova’s getuige of iets dergelijks. We hebben een keer voor de grap haar bijbel half verbrand en terug in haar tasje gestopt.

Zij zegt daar dan niks over, maar durft ons amper meer aan te kijken. Een collega van mij is een keer zo dronken geweest dat hij over haar rug had geplast toen ze naar buiten kwam. Wij maken daar nog steeds grapjes over, maar ik vraag me af hoe zij zich dat herinnert. Misschien wel als een heel ander voorval, omdat ze er nooit wat over zegt. Dan denkt ze misschien dat hij gewoon per ongeluk wat water morste..

NULL

Toch kan ik het niet laten me af te vragen hoe zij ons ziet, als wat voor soort mensen. Heeft ze door dat wij ook gewoon ons werk doen? Of denkt ze dat het gewoon erbij hoort omdat ze streng gelovig is. Als ze over een aantal jaar met pensioen gaat, hoe denkt ze dan terug aan haar tijd bij ons bedrijf? Eigenlijk is het raar dat je iemand op de werkvloer nodig hebt die zo ver van de werkzaamheden af staat. Ze heeft geen idee wat wij doen voor ons geld en ik heb geen idee wat zij allemaal denkt.

Het gaat totaal langs elkaar heen, met als resultaat dat ze buiten de boot valt omdat ze toch niet mee kan praten over het werk. Ik heb me weleens voor genomen om met haar te praten, maar ik ben altijd met mijn collega’s. Laatst wou ik het erover hebben op een feestje, maar zodra ik haar naam zei lag iedereen al in een deuk om haar uiterlijk. Ik kan dan niet meer een serieus gesprek voeren. Ik weet eigenlijk ook helemaal niet of me iets dwars zit, ik denk er gewoon vaak aan. Vandaar dat het me wel goed doet om dit hier met jullie te delen.

Om privacy redenen zijn de namen en foto’s in dit verhaal aangepast.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.