Meteen naar de inhoud
Home » Deze forensisch rechercheur schrijft een prachtig verhaal over vermiste personen.. Wauw!

Deze forensisch rechercheur schrijft een prachtig verhaal over vermiste personen.. Wauw!

  • door

“Blijf speuren naar vermiste personen, ook al zijn ze al jaren weg..”

Forensisch rechercheur cold case Carina van Leeuwen (eenheid Amsterdam) vertelt in haar blog hoe belangrijk het is om te blijven zoeken naar vermiste personen, ook als die al jaren weg zijn.. Een prachtig verhaal waar verdriet maar ook hoop in schuilt. Dit moet je lezen!

Vermissing
In haar blog vertelt Carina over haar collega die een ‘hit’ heeft: “Nee, geen muziekhit, al zou ik er graag een lied over schrijven. Over een jongen die pech had bij het stelen van een auto, gepakt werd en die pech zou later zijn geluk worden. En een hit zou het worden, hoe dan ook. Al was het maar voor één familie. Een familie die al jaren wacht, ergens in een dorp in Noord-Frankrijk. Wacht, op hun jongste zoon en broertje die vermist is, al twintig jaar. Zo blijft hij altijd het kleine broertje. Hun lastige broertje, die niet naar school wilde, geen baantje wist te behouden, maar wel van een blowtje hield.”

Autodiefstal
Ze vertelt dat de jongen op een dag werd opgepakt door de politie in Lyon, bijna 700 kilometer van huis. Hij had een auto gestolen en moest mee naar het bureau waar zijn vingerafdrukken en foto’s werden genomen en hij weer naar huis werd gestuurd. Twee weken later en bijna 1000 kilometer verderop werd hij in Amsterdam uit het water gehaald, overleden. Hij had niks bij zich waaruit zijn identiteit bleek. Zijn vingerafdrukken waren niet bekend en zijn foto in kranten leverde niks op. Hij werd begraven in Amsterdam, anoniem. De familie van de jongen had, 300 kilometer verderop, geen idee.

Cold Case
Dan vervolgt Carina haar verhaal: “Twintig jaar later staar ik naar een foto van een dode jongen met een ringetje door zijn wenkbrauw en een tatoeage op zijn schouder van iets wat op een grote joint lijkt. Zijn vingerafdrukken op een muf ruikend formulier. Naast me staat mijn collega met vingerafdrukken en de foto’s die de politie in Lyon twintig jaar geleden heeft genomen. Foto’s van een levende jongen die brutaal in de lens kijkt. Een jongen met een ringetje door zijn wenkbrauw.”

“Op de beschrijving staat dat hij een tatoeage heeft op zijn schouder van een joint en hij heet Laurent. Nooit eerder was ik blij met een autodiefstal. Want zonder die gestolen auto was hij waarschijnlijk nooit geïdentificeerd. Maar ook niet zonder mijn collega’, die met al die oude vingerafdrukken van de onbekende doden opnieuw zoeken in alle databases, nationaal en internationaal. In archieven die pas de laatste jaren gekoppeld en toegankelijk zijn. Toen, twintig jaar geleden kon dat nog niet.”

Familie
Er wordt contact met de familie gezocht, de familie die hun zoon en broer al zo lang geleden is kwijtgeraakt. De moeder van Laurent is te oud en te geëmotioneerd om te reizen. Zijn broer en zus komen naar Amsterdam. Een collega van Carina, die Frans spreekt, vertelt aan de familie van de jongen dat de agenten van cold case niet alleen moord en doodslag onderzoeken, maar dat we ook de onbekende doden die in Amsterdam liggen begraven een naam proberen te geven: “Want elke onbekende dode wordt ergens op de wereld gemist, soms al jaren, zoals Laurent. Hij ligt er al twintig jaar, gelukkig is zijn graf er nog.”

Wij zijn onder de indruk van dit prachtige verhaal en hebben onmetelijk veel respect voor agenten, niet alleen die op straat maar ook zeker voor de agenten die het ‘onzichtbare’ werk verrichten!

Bron: Politie | Beeld: Archief

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.