Meteen naar de inhoud
Home » De vier kinderen zijn bang voor hun moeder. Als volwassenen hebben ze maar één ding te zeggen tegen haar.

De vier kinderen zijn bang voor hun moeder. Als volwassenen hebben ze maar één ding te zeggen tegen haar.

  • door

Deze brief is het verhaal van een moeder, geschreven door hun volwassen dochter. We zijn er niet altijd even bewust van hoe onze moeders ons in de kindertijd een groot deel van hun leven gaven. Als volwassenen kijken we terug en beseffen dat we aan haar te denken hebben wat we nu zijn. Haar liefde en zorg is van onschatbare waarde, soms ook omdat ze ons ervoor behoedt domme dingen te doen.

“Mijn moeder was de gemeenste ter wereld. Terwijl andere kinderen zoetigheiden kregen als ontbijt, moest ik altijd pap, eieren en toast eten.”

“Als mijn vriendjes cola gingen kopen en snoep, had ik enkel mijn boterhammendoos. En het avondeten was al even teleurstellend. Gelukkig had ik één grote troost: ik was niet alleen. Ook mijn zus en mijn twee broers hadden een even verschrikkelijke moeder als ik.”

“Als we buiten gingen spelen moesten we altijd zeggen hoe laat we terug thuis zouden zijn en we mochten geen minuut te laat komen, of er zwaaide wat! Ze verplichtte ons om altijd netjes gekleed te gaan en dagelijks een bad te nemen, terwijl sommige vrienden dagenlang met dezelfde kleren mochten rondlopen. Natuurlijk werden we uitgelachen omdat onze kleding zelf door onze moeder gemaakt was, om geld te besparen.”

“Maar dat is nog niet alles! In huis heerste een strikte discipline. Ook al gingen we om negen uur naar bed, we moesten toch altijd om acht uur opstaan. We konden nooit tot ’s middags uitslapen, ook niet in het weekend.”

“Terwijl onze vriendje nog lekker in hun bed lagen, moesten wij de potten schoonmaken, het bed opdekken, koken en andere moeilijke taken leren. Vaak bedacht ik me dat mijn moeder ’s nachts wakker lag om nog meer verschrikkelijke taken voor ons te bedenken.”

Ze stond er steeds op dat we de waarheid zegden, de hele waarheid en niets dan de waarheid, ook als die waarheid niet zo eenvoudig was.

De tijd ging voorbij maar ons leven werd er niet beter op. Wij mochten niet ziek in bed blijven en niet naar school gaan zoals andere kinderen.

Toen onze vrienden waren in staat om te gaan met een kras op zijn vinger voordat de school, we hadden niet alleen te gaan, maar brengen ook goede cijfers naar huis. Onze moeder eiste dat we hebben ons best gedaan daar.

Terwijl onze vriendjes thuis mochten blijven voor een schrammetje op de vinger, moesten wij altijd naar school. En we moesten ook met goeie cijfers thuiskomen! Onze moeder vereiste dat we ook op school ons uiterste best deden.

De jaren gleden voorbij en zo gingen de dingen voort. Op school waren we constant het slachtoffer van pesterijen. Zelfs later durfden we niet tegen moeder in te gaan. Ook niet toen ze het meest verschrikkelijke van al deed: ze stuurde twee van ons naar de universiteit. Niemand van ons heeft het ooit gewaagd iets strafbaars te doen. En de mensen die we na al die jaren geworden waren, dat was natuurlijk een direct gevolg en schuld van onze harteloze moeder.

Veel boeiende, spannende dingen die onze vrienden wel durfden doen, waren voor ons verboden. We zijn er bijzonder fatsoenlijke en eerlijke mensen van geworden.

Nu is het mijn beurt. Nu heb ik drie kinderen. En ik wil ze net hetzelfde meegeven als wat mijn moeder me heeft meegegeven. En als ze me gemeen en harteloos noemen dan ben ik daar toch een beetje trots op, ja, zelfs blij, dat ik ook de gemeenste moeder ter wereld heb gehad.”

Vaak begrijpen we pas jaren later wat het werkelijk betekent om een moeder of een vader te zijn. En het is dan dat we leren appreciëren wat ons toentertijd onjuist en gemeen leek.

Deel dit verhaal met je vrienden en familie op Facebook.

Op deze foto verbergt zich een heel speciaal detail. Slechts 2% van de mensen kan het binnen 1 minuut ontdekken.

Bron: Perfecto

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.